Citaten uit het Witboek en het Zwartboek van Ypsilon

uit het zwartboek ...

Ouders over hun ervaringen met de RIAGG:

Dora: 'Als we toen zeker hadden geweten hoe we met hem moesten omgaan, dan had het niet zo erg hoeven worden.' Dora en Piet begonnen steeds meer te twijfelen. Op een keer - Steven lag zoals gewoonlijk weer op bed - belde Piet de psycholoog op: 'Ik wil u eigenlijk maar één vraag stellen: is hij schizofreen?'
Piet: 'Toen lachte hij me vierkant uit. Hij zei: nee, meneer De Beer, hij is alleen een beetje moeilijk. Maar, zei ik toen, op de bijsluiter van zijn medicijnen staat dat ze veel gegeven worden voor schizofrenie. Ja, zei hij, van medicijnen heb ik geen verstand.
We hebben toen uit onszelf dat contact verbroken.'

uit het witboek ...

'U moet een moeilijke tijd achter de rug hebben...'
Zulke woorden zijn een zalfje op de ziel van de afgetobde en moegestreden familieleden van schizofreniepatiënten.
Zulke woorden zijn te horen in PC Joris, waar de families worden getroost en op elke manier ondersteund in de omgang met hun patiënt. En terecht. Want net als patiënten moeten familieleden een proces doormaken van beseffen, verlies en rouw.
De meeste patiënten zijn door hun ziekte in een isolement geraakt en steeds weer blijkt dat vooral de familieleden de belangrijkste punten in hun sociale netwerk blijven.
Bij de Dagbehandeling ziet men de familie dus als bondgenoten, die veel advies en informatie nodig hebben over de ziekte, de medicatie, de manier van omgaan met de patiënt. En vooral natuurlijk over het doel van de behandeling.

Fragmenten uit de eigen uitgaven van Ypsilon. Voor meer informatie zie ook de rubriek Uitgelezen

uit het zwartboek ...

'En vooral wij, merendeels ouderen, zijn niet in staat een ernstig geestelijk gestoorde op te vangen die verward, uitgehongerd en verwaarloosd plotseling voor de deur staat. Steeds weer opnieuw. Het vreet aan je, natuurlijk wil je je kind helpen, maar je kunt het niet. 'U moet niet opendoen, u moet afstand nemen', roept de zachte sector als je geestelijk gesloopt tracht hulp te vragen. Maar hij neemt geen afstand van jou, raast en tiert, bedreigt en vervloekt je, slaat of gooit de ruiten in.
Voor ƒ 30.000,- heb ik ijzeren hekken laten aanbrengen, nadat mijn zoon de dubbele ruiten had ingeslagen. Overgordijnen blijven overdag praktisch gesloten. Niet reageren op bel of telefoon. Radio en tv bijna zonder geluid. Sluipen door je huis.
Met andere woorden: doen alsof je niet meer bestaat en jezelf isoleren.'

Fragment uit een brief die familieleden naar Ypsilon stuurden.

uit het witboek ...

Ypsilon pleit er al jaren voor, dat aan patiënten meer mogelijkheden worden geboden om te kiezen voor bezigheden in de rustgevende en gezonde omgeving van tuinderijen en boerderijen. Ook de omgang met dieren is voor veel patiënten heel belangrijk. Het APZ Brinkgreven geeft met De Heihoeve het goede voorbeeld. Ypsilon dringt aan op navolging.
Boerderij De Heihoeve wordt - althans wat de exploitatie betreft - door het APZ beschouwd als een echt bedrijf, waar verblijfspatiënten of patiënten die in deeltijdbehandeling zijn, vrijwillig en zonder betaling kunnen werken. Het gaat erom dat zij zich beter gaan voelen, een zinvolle dagbesteding hebben en/of werkervaring opdoen.

uit het zwartboek ...

'Pas nog kreeg ik een envelop onder m'n deur doorgeschoven.
Noodkreet van een patiënte. Ze is opgenomen, zit daar al drie weken in haar pyjama, niemand heeft tijd. Dat mens is zo gek als een deur, maar wat ze schreef en wat ze zei was zo gek nog niet. "Kijk toch eens hoe donker het hier is." Nou, dat is zo. Dat paviljoen is vreselijk. "Kijk toch eens, al die gekken om me heen. Die bewegen niet eens meer." Klopt ook, als een bus. "Ze hebben me depot gegeven", schrijft ze, "en nu word ik iedere ochtend huilend wakker." Ze heeft nu dus medicijnen, is daardoor helder. Maar ze krijgt geen aandacht. Is dat nou zo goed, dat mens haar wanen afnemen? Wat geef je haar ervoor in de plaats? Kijk, daarom plegen er nou zo veel suïcide. Ik durf het zo te stellen: de patiënten zijn ongelukkig, maar de goeie verzorgers zijn het ook.'

Citaat maatschappelijk werkster (ex-verpleegster).

uit het witboek ...

Juist díe patiënten waar Ypsilon zich het meest bezorgd om maakt, worden vertroeteld door een unieke afdeling van RNO: het casemanagement. Deze afdeling, bestaande uit vier ervaren sociaal-psychiatrisch verpleegkundigen en een echte RNO-secretaresse (dus hartelijk, behulpzaam en respectvol!), richt zich uitsluitend op de allerzwaarste patiënten.
(...)
De casemanagers praten, sussen en regelen via huisbezoeken, telefoontjes en brieven aan instanties. Het is vooral dit soort hulp waaraan de patiënten zelf het meest behoefte hebben. De casemanagers zien het als een eerste stap op weg naar meer effectieve hulpverlening. Het lijkt soms 'dweilen met de kraan open', maar het is een goede manier om vertrouwen te kweken, regelmatig contact te krijgen en aldus een beginnende band te smeden.
Het geven van praktische hulp kan voor de casemanager ook betekenen: het huis (helpen) schoonmaken, de kachel aansteken, ophalen uit het ziekenhuis, de tv afstellen of meegaan om kleren te kopen.

Uit het hoofdstuk RNO; een goed RIAGG te Rotterdam.

uit het zwartboek ...

'In het circuit zie je steeds meer psychiatrische daklozen die in de inrichtingen niet meer terecht kunnen door de bezuinigingen. Vooral de langdurige patiënt. Als je minder bedden hebt, gaan die eruit. Men besteedt dan liever aandacht aan zeg maar de wat meer kansrijken; mensen die korte tijd door het lint gaan. Nou, en waar blijven nou die eerstelijnsvoorzieningen? Mensen staan gewoon op straat. Beschermd Wonen zit vol en moet ook bezuinigen. Dus wat gebeurt er? De opkomst van de commerciële pensions. Net als in Amerika. Schandalige uitbuiting zie je daar. Dat krijg je hier ook. Daar is dus helemaal geen toezicht op. Er zouden veel meer gesubsidieerde opvanghuizen zoals dit moeten komen.'

Citaat van beroepskracht van gesubsidieerd opvanghuis.

uit het witboek ...

Hillevliet doet denken aan zo'n groot degelijk gezin van vroeger. Gerund door een moeder die èn een gouden hart èn de wind eronder heeft. De regels zijn duidelijk, het dagelijks ritme ligt vast, de laatsten leren van de eersten en niks doen is ongezond. Intussen houdt moeder goed in de gaten dat niemand wat tekortkomt. Zo'n burcht van een huisgezin, waarin iedereen zich veilig voelt en waar de nieuwigheidjes van de buitenwereld pas worden toegelaten als ze hun nut dubbel en dwars hebben bewezen.

Die woonsfeer blijkt een uitstekend effect op schizofreniepatiënten te hebben. In verwijzerskringen is men allang niet meer verbaasd dat ernstige patiënten bij Hillevliet veranderen in redelijk goed functionerende 'bewoners met een handicap'. Heropnamen komen slechts bij hoge uitzondering voor.

Hillevliet is een beschermende woonvorm in Rotterdam-Zuid.