Dit artikel is afkomstig van één van de voormalige websites van Ypsilon (psychoseplein of schizofrenieplein).
De informatie wordt de komende tijd ingevoerd in de herziene website : Ypsilon.org
De pleinen worden niet meer geactualiseerd.

Er is geen oog hetzelfde

Vanaf 1985 ging het met mijn dochter bergafwaarts. Van een opgewekte, aantrekkelijke en intelligente studente psychologie was ze in twee jaar tijd veranderd in een schim van zichzelf. Ik functioneerde tot dan in mijn werk uitstekend, maar gleed af naar 'ziek, zwak, misselijk of onderweg'. Haar toestand maakte mij onzeker over mezelf, over mijn eventueel aandeel in, mijn schuld aan haar ziekworden, en uiteindelijk volkomen machteloos. Na vijf jaar tobben met een chronisch psychotische dochter, zag ik geen hoop op genezing in de reguliere psychiatrie. Ik begon te zoeken in het alternatieve circuit.

In 1990 las ik in een toen nog Nieuwsbrief geheten Ypsilon Nieuws, de recensie van het boek van Else Penning, 'De wind is onzichtbaar'. Zij beschrijft hoe zij met hulp van hypnotherapie verlost werd van de problemen die de stemmen in haar leven veroorzaakten. Dat was voor mij een eye-opener: Zou er dan toch nog hoop zijn dat ook mijn dochter van de ellende van het stemmenhoren verlost kon worden? Ik kocht het boek en las het achterelkaar uit.

Het boek van Penning gaf een heel ander zicht op het stemmen horen dan in de psychiatrie gebruikelijk. Stemmen horen had niks met in de war zijn te maken.

De hypnotherapeute ging ervan uit dat de stemmen afkomstig waren van op aarde ronddwalende zielen van overleden mensen. Ze noemde die zielen 'entiteiten'. Deze zielen zouden zowel goedaardige als boosaardige bedoelingen kunnen hebben. De reden waarom entiteiten contact met mensen maken, kan zijn dat ze nog een appeltje te schillen hebben met zo'n mens vanuit een vorig leven. Onder hypnose en met behulp van een 'geleide-geest', een engelbewaarder, kan de therapeut proberen zodanig te bemiddelen dat de bezettende ziel loslaat en verdwijnt in het hiernamaals.

In die tijd gruwde ik van het toekomstbeeld dat de reguliere hulpverlening mijn dochter te bieden had: Het levenslang slikken van de meest akelige chemische troep die absoluut niets hielp tegen de stemmen. Die tetterden overal dwars doorheen. Stijf van de Haldol vocht mijn dappere dochter voor haar leven.

Ik zocht naar het hoe en waarom van haar ziekte. Ik snapte er niets van. Later bemerkte ik dat veel hulpverleners zelf ook met hun handen in het haar zitten. Wat er in het boek beschreven stond kon ik wel volgen. Of het waar was, wetenschappelijk bewezen kon worden, interesseerde me niet in het minst. Ik dacht en denk dat sommige verschijnselen nog niet te bewijzen zijn omdat we de juiste meetlatjes nog niet hebben ontwikkeld. Er is geen oog hetzelfde. Het ene oog zou dus best anders en meer kunnen zien dan het andere. Waar het ene oog alleen de steen ziet zou een ander oog wel eens in staat kunnen zijn om te zien dat er van zo'n steen energie uitgaat. Wie weet?

Maar nou dwaal ik af. Terug naar mijn verhaal.

Zij werd weer mijn dochter

Na een poging haar zo'n zelfde hypnotherapie te laten volgen liet ik mijn dochter met rust en ging ik voor mezelf op onderzoek uit. De poging was mislukt omdat de therapeute heel enthousiast vertelde hoeveel witte en zwarte geesten ze wel niet om mijn dochter heen zag. Zij vond dat fantastisch maar mijn dochter zag het fijne daar niet van in. Zij kwam juist om verlost te worden van al die voor haar nare beelden. Ze nam meteen de benen en ging niet meer terug.

Ik kwam tot het inzicht dat als mijn dochter zou genezen, dat dan toch alleen maar zou gebeuren op de tijd dat zij daar zelf rijp voor was, alleen op haar eigen initiatief, bij door haarzelf gekozen hulpverleners. Het duwen en trekken van mijn kant zou haar gevoel van eigenwaarde alleen maar verzwakken. Zij hoefde voor mij niet meer te genezen. Ik ging niet meer met haar om als met een ziek mens. Voor mij werd ze weer mijn dochter. Ik ging op zoek voor mezelf om de achtergronden en mogelijke oplossingen te vinden van mijn eigen problemen. Als zij van mijn ervaringen ook wat kon opsteken was dat mooi meegenomen, maar het hoefde niet.

Ik wilde wel weten wat er aan de hand was. Ik las me suf. De romans vlogen mijn boekenkast uit om plaats te maken voor boeken over psychiatrie en aanverwante gebieden van normaal tot paranormaal.

Ik bezocht een workshop van de therapeute van Else Penning. Daar maakte ik eigenaardige situaties mee. Er zouden twee engelen achter mij staan volgens haar. Ik zag en voelde niks. Vervolgens: een congres over stemmenhoren, workshops over hypnotherapie, bezoeken aan twee helderzienden en tot slot in de jaren 1996 tot 1999 een aantal sessies bij Jomanda. Ik dook steeds dieper in het paranormale maar hield daarbij wel mijn eigen grenzen goed in de gaten. Geen zwarte magie, geen glaasje draaien, gependel, kristallen-bol-getureluur of anderszins. Ik had geen zin om zelf door een of andere dolende ziel in beslag genomen te worden.

Met iedereen die het horen wilde praatte ik heel open over mijn escapades. De reacties uit mijn omgeving waren wisselend. Sommigen, vooral mannen, stonden er sceptisch tegenover en verwezen alles naar het rijk der fabelen. Vrouwen toonden zich opener en waren vaak zelf bezig met onderzoekingen op dit gebied.

Jomanda vond ik een heel apart fenomeen. Mijn bezoeken aan haar werden door mijn omgeving pas echt als grensoverschrijdend gekwalificeerd. "Naar Jomanda… jij?" Menigeen begon aan mijn geestvermogens te twijfelen. Maar ook dat kon mijn nieuwsgierigheid niet temperen. Dat spektakel wilde ik meemaken.

Angstaanjagende bedoening

Tijdens een tiental sessies zat ik bij Jomanda temidden van honderden mensen jong en oud in een grote hal in Tiel en keek mijn ogen uit. Hoe kon het dat zo'n vijftig honden, een vracht katten, konijnen, marmotten, ratjes op de schouders van hun baasjes, vrij rondvliegende papegaaien en ander gevogelte, zonder een spoor van agressie in elkaars buurt vertoefden? Rustig in een lange rij wachtend op hun beurt om een handoplegging van Jomanda te krijgen. Alleen als er gezongen werd blaften en jankten de honden in koor mee. Ook onder de mensen, jong en oud, werd niet voorgedrongen of geduwd. Tegelijkertijd holden anderen zonder ophouden door de hal heen en weer of volbrachten op de grond de meest uitzinnige gymnastische toeren. Mensen in rolstoelen zwiepten heen en weer volkomen in strijd met alle wetten van de zwaartekracht. Klassen met baldadige jongeren had ze met een paar opmerkingen rustig.

Op het podium achter Jomanda lagen mensen op hoge bedden in allerlei houdingen. Sommigen lagen te gillen, anderen stilletjes te huilen. Volgens Jomanda werden zij behandeld door de zielen van overleden artsen. Mensen die in een rolstoel binnenkwamen, gingen weer lopen. Ik heb het met eigen ogen gezien en ik begreep er niets van. In tegenstelling tot wat in krantenartikelen beweerd werd hoorde ik haar nadrukkelijk de mensen stimuleren om de eigen artsen te blijven raadplegen.

Bij kinderen en volwassenen die last hadden van stemmen, deed ze een soort 'geest-uitdrijving'. Met veel armzwaaien in de richting van het slachtoffer en onder het slaken van bezweringen joeg ze de geesten eruit. Ze zei daarbij wel dat die stemmen later wel weer eens terug zouden kunnen komen. Maar ze konden ook voorgoed weg blijven. Dat kon ze niet voorspellen. Later wisten die mensen niet meer wat er gebeurd was. Ze hoorden geen stemmen meer en voelden zich voor het eerst weer kiplekker. Ik vond het een angstaanjagende bedoening. Later hoorde ik dat in de katholieke kerk nog steeds zogenaamde duiveluitdrijvers (excorcisten) werkzaam zijn. Daar wordt alleen geen ruchtbaarheid meer aan gegeven.

Nu mijn leven in een rustiger vaarwater is gekomen kan ik mijn zoektocht, mijn queeste zoals dat in spirituele termen genoemd wordt, van een afstand overzien. Er zijn aardig wat jaren mee gemoeid geweest om uit de problemen van dit leven te komen en het te accepteren zoals het is. Jaren waarin ik naast de bizarre situaties waarin ik verzeilde ook geholpen werd door mensen uit het alternatieve circuit. Afgezien van het risico van het ontbreken van een wetenschappelijk kader is het alternatieve circuit financieel ook kostbaar. Het bezoek aan een helderziende of een magnetiseur valt niet onder de verzekering! Zij rekenen grif zo'n vijftig euro per sessie van een uur of anderhalf. Massages, voedingsupplementen en vitamines worden ook niet vergoed. Alleen Jomanda was destijds goedkoop: een tientje per keer in de grote zaal met zo'n duizend man tegelijk en tachtig gulden met ruim honderd personen. Het instralen van water voor radio en tv kostte niks! Over de geneeskracht die dat bij sommige mensen heeft heb ik verhalen gehoord! Niet te geloven. Maar ja, mensen sjouwen ook met flessen bronwater uit Lourdes de wereldbol over. Als de nood maar hoog genoeg is. Wie ben ik om te beslissen wat is normaal en wat niet? Wat is waar en wat niet?

Twee wegen, een weg

Al met al heeft mijn zoektocht in het alternatieve circuit en alles wat ik gelezen heb mij inzicht gegeven in mezelf en me gesteund bij de moeilijke weg van het aanvaarden van de situatie van mijn dochter. Indirect heeft het alternatieve daarmee ook mijn dochter geholpen. Zij kreeg daardoor de ruimte om haar eigen leven te leiden en hulp te accepteren uit de reguliere GGZ. Ieder voor zich vinden we wel wat we nodig hebben.

Ik hoop dat de deskundigen uit beide circuits elkaar ooit zullen accepteren om van elkaar te leren.

Normaal en paranormaal, twee wegen .... in de toekomst ��n weg?

Liesbeth Gerris - egerris@nieuwsbank.nl

De wind is onzichtbaar, Else Penning, ISBN 90 210 0189 6
Uitgeverij Zomer & Keuning.Ede/Antwerpen.